منم...
نمي داند کسي تنهايي من
کسي باور ندارد از غم من
منم من ردّ پاي يک کبوتر
کبوتر بچه اي بي بال و بي پر
منم من محتواي يک شکستن
کنار ساحل دريا نشستن
منم يک امتداد رو به خالي
نشستم در سکوت خانه داري
منم من قل قل يک چشمه عشق
منم من هق هق يک گريه زشت
منم من حسّ تنهايي ديوار
منم احساس تب در جان بيمار
منم يک نامه اما بي نشانم
سخن ها مانده اما در دهانم
منم ابري که مي بارد به هامون
حبابي از کف يک آب و صابون
منم نوري که مي آيد ز آتش
درختي که زمستان برده خوابش
منم يک خاطره در ذهن فردا
منم تنها صداي موج دريا
منم با استقامت مثل آهن
سقوط غنچه هاي گل ز دامن
منم يک شاخه خشکيده زرد
منم يک ناله پيچيده با درد
منم يک پرده آبي گلدار
منم دودي که مي خيزد ز سيگار
منم يک سنگ اما از بلورم
شکسته ، تکه تکه ، در عبورم
منم جامي که لبريزم ز آبي
ندارم طاقت هر پيچ و تابي
منم صبري که پايانش تو هستي
خطوطي که نشسته روي دستي
منم برگي که در دست خزانم
نمي دانم که پيرم يا جوانم؟

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Walk with me in love

Talk to me about what you can’t say to others

Laugh with me

Even you feel silly

Cry with me

When you are most upset

Share with me

all beautiful things inLife

Fight with me

against the ugly things inlife

Create with me

Dreams the follow

Have fun with me

In whatever we do

Work with me towards commonGoals

Dance with me

To the rhythm of ourLove

Walk with me throughoutLife

Let us hug each other

At every step in ourJourney

For ever

In love!

 

 

صدا كن مرا

 صداي تو خوب است

صداي تو سبزينه يآن گياه عجيبي است

كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد

در ابعاد اين عصر خاموش

من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنها ترم

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است

وتنهاي من شبيخون حجم تورا پيش بيني نمي كرد

وخاصيت عشق اين است

كسي نيست

بيا زندگي را بدزديم ،وآن وقت

 ميان  دوديدار تقسيم كنيم

بيا باهم از حالت سنگ چيزي بفهميم

بيا زودتر چيزها را ببينيم

ببين،عقربك هاي فواره در صفحه ي ساعت حوض

زمان  را به گردي بدل ميكنند

بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشم

بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را

 

 

  

                       چنان دل كندم از دنيا

                                           كه شكلم شكل تنهاييست

                                               ببين مرگ  مرا در خود

        كه مرگ من تماشاييست

مرا در اوج ميخواهي

تما شا كن تما شا كن

دروغين بودم از ديروز

مرا امروز حاشا كن

                 در اين دنيا كه حتي ابر هم

 نمي گريد به حال من

                                      همه به حال من گريزانند

                                            

توهم بگريز ازاين تنها

فقط اسمي به جا مانده

از انچه بودم وهستم

دلم چون دفترم خاليست

قلم خشكيده در دستم

          گره افتاده در كارم

                    به خود كرده گرفتارم

                          به جزءدر خود فرو رفتن

                                       چه راهي در پيش رو دارم

رفيقان يك به يك رفتند

مرا با خود رها كردند

همه خود درد من بودند

گمان كردم كه همدردند  

             شگفتا از عزيزاني

                        كه هم آواز من بودند

                                به سوي اوج ويراني

 

    پل پرواز من بودند ....................

/ 0 نظر / 9 بازدید